સમય ની રમત માં

જીવન ની રમજ્હત માં
આંગળી ચીંધી ને આવ્યા હતા,
પા પા પગલી કરી
સૌની રડાવતા હતા,

સૌથી અઘરો હોય છે
આ વચલો ગાળો
વચલો ગાળો પતી તો જ્હત
માં જાય છે,
પણ અંત માં માનસ મુન્જ્હાવન
માં મુકાય છે

મૃત્યુ જયારે નજીક દેખાય
ત્યારે માનસ તાડપાડાઈ જાય છે
કી મેં આ વચલા ગાળા માં સુ કર્યું

માં બાપ નું આદર કરવું આપણા  સંસ્કાર છે
પણ એનું અર્થ એ પણ તો નથી કી
એમની ઈચ્છાઓ થી અમારું જીવન ગઢિએ

ઢળતા વખત માં જયારે હૂં  માણસ ને જોવું
ત્યારે થયે કે જુવાની કેટલી મુલ્યવાન છે

આ વખત માણસ ચિંતાઓ માં
એવો વેડફી દે છે ,
કે સમય ની રમત
માં એ ફસાઈ જાય છે

આંખો ની અન્જ્હારી રમ્જ્હત
હૈયા ની ધડકતી ફફડાટ
મગજ ની" હૂ  તારા થી મોટો છું "
અઠવાઓ "હું તારા થી બુદ્ધિશાળી છું"
ની દોઢ
શરમ, અપમાન,સન્નાટો, કકળાટ
તોરણ,કંસાર,ખાટલો, હિંચકો
કુટુંબ, કારોબાર,ભણતર,સંબંધ

અના થી ઉપર માનસ ક્યારે જુવે
જીવન આના થી ઘણું મોટું છે

જીવન એક અંકુરિત વૃક્ષ
નું પણ છે, જેની નવી નવી
પાંદડી બહાર આવે છે
જીવન એક કુતરા નું  પણ છે
જે ઢાળ હલતા શિયાળા માં પણ
ઊંઘવા નો પ્રયત્ન કરે છે
જીવન એક વિધવા નું પણ છે
જે સમય  પૂર્વ ની સ્મ્રીતી થી
ઉપર આવવા નો પ્રયત્ન કરે છે


જીવન એક સમૃદ્ધ પરિવાર નું પણ છે
જે જીવે તો ખુશી થી છે
પણ માર્યા પછી દીકરાવો
જયદત માટે લાધી મારે છે
અને શેના માટે?
જીવન એક એન્જીનીર નું પણ છે
જે સમાજ ની માર થી
પોતા ની કળા ને દબાવી
રાખે છે,
જેના સપના આ માં બાપ અને સમાજ નાં
 સોનેરી લાગણીઓ થી ચિંધાઈ ગયા છે

જીવન એક રોડ પર ઊંઘતા
કોઈને નાં ગમતા ભીકારી નું પણ છે
જેને જીવન માં કોઈ ચિંતા તો નથી
પણ જીવન નો રસ પણ નથી ચાખો,
જીવન એક જૈન દિગંબર નું પણ છે
જીવન એક વૈશ્યા નું પણ છે

આ જીવન ની મોટી રમત માં
માણસ ભટકાઈ જાય છે
બળપણ ભૂલી જાય છે
બધું યાદ રાખે છે હૈયા ની નજીક
પણ જીવન ભૂલી જાય છે

પાછળ જે છૂટી ગયું

ચાલ્યા હતા ઉમંગ અને ઉલ્લાસ થી,
જીવન માં આગળ વધવાની ધગસ થી
પણ આજે હું સ્મરણ  કરું છું
પાછળ જે છૂટી ગયું

જીવન ની આ રમત માં,
ભલે ને પેલો નંબર આયો હોય
ચાર પાંચ ભાઈ બંદો ની વચ્ચે
ભલે ને મોટા માણસ થઇ ગયા હોય



પણ મોટી મોટી વાત કરતા,
નાની નાની ખુશીયો ખોવાઈ ગયી
હિંચકા ભલે ને  મોટા થઇ ગયા હોય,
પણ એ મજ્હા ક્યાંક ફિક્કી થઇ ગયી ,

શિયાળા ની ઋતુ માં હીટર ભલે ને આયી  ગયા હોય,
પણ તાપણું કરી, બે ઘડી ની એ મજ્હા ના રહ્યી


પ્રેમ ની અંતરંગ દુનિયા ભલે ને મોટી થઇ ગયી હોય,
પણ રૂપાળી ચામડી ની અંદર  નો માનસ ખવાઈ ગયો,

ગરીબ બાળકો  માટે મોટા મોટા ચેક ભલે ને લખી શકતા હોય,
ભલે ને મોટા ડોનેશન કરી સકતા હોય
પણ બે ઘડી વાત કરી, એ મશ્કરી નો ખટમીટો પ્રેમ,
એ તાળી આપી ને બાળકો નું મન જીતી લેવું,
એ હૈયા ની નિખાલસતા ક્યાંક ઓછી થઇ ગયી,

પડોસી થી જ્હાગળા ભલે ને ના થતા હોય,
પણ એ તું તારી ની મજ્હા ક્યાંક ખોવાઈ ગયી
એ તકરાર માં પણ એક હૈયા ની નજીકતા હતી
પણ હવે તો મેહાલો એવા મોટા થઇ ગયા  છે કે
આ દીવાલ મેહાલો ની સાથે દિલો માં પણ એવી ઘા કરી ગયી છે,
કે  નાં કોઈ આંબી ને લઢી સકે, નાં નવાજુની લઇ શકી,


સુ હું સાચ્ચે આગળ જવું છું કે પાછળ ?
એ અસમંજસ માં હું લખું છું,
આજે ફરી ના જોવું ફરી,
પાછળ જે છૂટી ગયું